صفحه قبلی

 

   اناهیتا: مادرخدای همه آب‌های زمین، از ایزدانِ اساطیریِ ایرانِ باستان است، و ستایشش به ادوارِ بَسا پیشازردشتی بازمی‌گردد. تجسّمِ او در پیکره‌ها و تندیس‌هایش، و نامش اردوی سوره اناهیتا که از کتیبه‌های باستان تا متونِ ادوارِ متاخّر رسیده است، همه نشانِ باروری‌‌ِ خیالش در باور‌ِ بومیانِ سرزمینی‌ست خشک، که دستانِ مردمانش به درگاهِ خدای آب، فراز آمده است.

به‌هرتقدیر، یَشتِ پنجمِ اوستا، یگانه منبعی‌ست که به توصیف و شرحِ اناهیتا و ستایشِ او پرداخته است، و از خلالِ همین یشت است که ما با شخصیّتِ اساطیری او آشنا می‌شویم؛ شخصیّتی که دیگر با دینِ سراسر اسطورۀ زردشت درآمیخته است و بیرون از توصیفاتی که در ادامه ایجازوار بدان خواهیم پرداخت، اهورامزدا، زردشت، شاهان و نامداران و پهلوانانِ اساطیریِ ایران و توران و حتّا اژدی‌دهاک (ضحّاک) به نیایشِ او پرداخته‌اند.

باری، اناهیتا دوشیزه‌ای‌ست بلندبالا و زیبا که گردونه‌اش‌ را چهار اسب می‌کشند: باد و باران و ابر و تگرگ. طوقی به گردن دارد و تاجی بر سر. گوشواره‌اش چهارگوش است و بالاپوشش زرتار و کفش‌هایش درخشان و زرّین‌پاشنه.